Over mij

Joukje, oprichter van Welkom bij de Overgang

Ik ben Joukje, 49 jaar. Samen met Cor en onze zoon en dochter woon ik in Boekelo, lekker buitenaf. Ik ben ondernemer in hart en nieren en adviseur van beroep. Ik ben ambitieus en help graag. Opladen doe ik in de natuur, en ik kook graag met puur, gezond eten.

Rond mijn 43ste begon het bij mij te rommelen. Pas jaren later begreep ik dat het de overgang was. Niemand had me verteld wat ik kon verwachten: niet op school, niet thuis, en ik kende weinig vriendinnen die in de overgang zaten. Dus ging ik lezen. Boeken, onderzoeken, websites, Instagram. Alles wat ik ontdekte, vertelde ik aan iedereen om me heen. Alleen vond ik het nergens bij elkaar. Toen mijn omgeving tegen me zei dat ik er iets mee moest doen, ben ik gewoon begonnen.

Ik hoop dat je je hier thuis voelt. Dat je merkt dat je niet de enige bent met die rare klachten, en dat je vertrouwen krijgt dat je deze periode doorkomt. De overgang is voor iedere vrouw anders. Wat bij de een werkt, werkt bij de ander niet. Luister dus goed naar jezelf, probeer uit wat bij jou past, en zie het als een avontuur. Volgens mij wacht er aan het eind een mooie bestemming. En waar dat is? Geen idee, voor mij is het ook nog een verrassing.

Mijn verhaal

"Ik wist niet dat het zo zwaar kon zijn om vrouw te zijn"

Ze lag 's nachts wakker, schoot uit haar slof en wist zeker dat dingen nooit gezegd waren. Tot ze besloot: hier ga ik niet zomaar doorheen.

Ik zit er nog middenin. Al een maand of vijf ben ik niet ongesteld geweest, op wat doorbraakbloedingen na, en mijn hormonen worden nog ingesteld. Als mijn overgang een weerbericht was? Ik heb behoorlijk wat bewolking gehad, met donder, bliksem en regen. Nu schijnt de zon weer, al zie ik her en der nog wat wolkjes. Soms heb ik strakblauwe luchten met een heerlijk zonnetje. Dan heb ik al mijn energie terug en kan ik de hele wereld aan. Maar er zijn ook nog dagen met bewolking, waar een waterig zonnetje doorheen schijnt.

Om drie uur klaarwakker

Het is lastig om terug te kijken, want je kijkt met de kennis van nu. Ik sliep al heel lang slecht. Ik had een moeilijke periode achter de rug en was een tijd ziek geweest, dus dat leek me logisch. Maar toen dat allemaal voorbij was, werd ik nog steeds rond drie uur wakker, en dan lag ik anderhalf, twee uur wakker. Ik kreeg zweetaanvallen, echte opvliegers, vooral 's nachts. En een wijntje of twee in het weekend, dat ging ineens niet meer.

De ergste nachten waren in de winter. Wij slapen met het raam wagenwijd open, dus onze slaapkamer is heerlijk koud. Buiten was het rond het vriespunt, en ik lag bezweet in bed met het dekbed van me afgeslagen. Werd ik weer koud, dan ging het dekbed er weer over. Ondertussen maakte ik me druk: morgen moet ik presteren, ik heb een belangrijke dag, ik moet werk opleveren. Ik heb een eigen bedrijf, dus je wilt het goed doen voor je klanten. Uiteindelijk hebben we twee dunne dekbedden genomen, zodat mijn man lekker onder twee lagen kon slapen en ik er een kon openslaan.

"Mam, dat heb ik je echt verteld"

Wat ik zelf niet eens doorhad, merkte mijn gezin wel. Ik kon enorm uit mijn slof schieten, en achteraf was ik vaak ontzettend onredelijk. Het ging meestal om niks: een rommeltje in de keuken, wat losse was in huis. Dan begon ik te mopperen dat het hier altijd een bende was en dat ik alles alleen moest doen. Dat was helemaal niet zo. Ik had gewoon een kort lontje. Dan kreeg ik natuurlijk te horen: doe niet zo overdreven, stel je niet zo aan. Daar heb je dan woorden over.

En mijn zoon en dochter zeiden geregeld: "Mam, dat heb ik je echt verteld. Daar hebben we het toch over gehad." Dan wist ik honderd procent zeker dat dat niet zo was. Op een gegeven moment las ik dat ook dat bij de overgang hoort. Sindsdien geef ik ze maar gelijk, ook als ik me er echt niets van herinner. Op mijn werk merkte ik hetzelfde. Na een meeting wist ik niet meer goed wat er gezegd was. Of ik hoorde mensen wel praten, maar ik begreep niet wat ze zeiden. Het was blurry in mijn hoofd. Sindsdien schrijf ik alles op, ook afspraken.

Het pijntje-hier-pijntje-daar-boekje

Ik denk dat ik nagenoeg alle klachten heb gehad die bij de overgang horen. Pijn in mijn polsen en mijn gewrichten, vaak moe, hier een pijntje, daar een pijntje. Op een dag zei mijn man: "Weet je wat jij moet doen? Jij moet een PHPD-boekje maken." Een wat? "Een pijntje-hier-pijntje-daar-boekje. Daar schrijf je alles in op waar je last van hebt. Dan zul je zien dat je altijd wel overal iets hebt." Dat was natuurlijk ook irritatie, heel logisch. Nu moet ik er erg om lachen, want hij had gelijk. Ik heb dat boekje ook echt gemaakt. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn dochter. Ik ben bang dat zij later net zo'n zware overgang krijgt als ik. Dan weet ze in elk geval waar ze op moet letten.

Dit accepteer ik niet

Toen besefte ik: dit is de overgang. En ik dacht: hier ga ik niet zomaar doorheen. Je hoort vaak dat je er gewoon doorheen moet. Maar ik vond dat ik best lief voor mezelf mocht zijn. Ik heb lastige periodes achter de rug, en ik wilde mezelf een beetje steunen.

Ik las heel veel, boeken en online, over wat er in je lijf gebeurt en wat je kunt doen. Zo kwam ik bij hormoontherapie uit. Ik ben absoluut niet van de medicatie. Maar ik herinnerde me een artikel uit een tijdschrift, ruim tien jaar geleden. Daarin stond dat je de overgang niet zomaar hoeft te accepteren als je veel last hebt, en dat er iets aan te doen is. Toen dacht ik: dit is het moment.

Ik had me helemaal schrap gezet voor de huisarts. Ik ging ervan uit dat ze zou zeggen dat het niet mocht. Ik deed mijn verhaal en barstte in huilen uit. Ik was gewoon op. En ze zei meteen dat het geen enkel probleem was, en stuurde een recept naar de apotheek voor estradiolpleisters en progesterontabletten.

Binnen een paar dagen werden de opvliegers al minder. Een tijdje later mocht ik beginnen met de progesteron. Ik weet nog precies wanneer: we waren op vakantie in Engeland, mijn man en ik. Ik verheugde me op dat eerste pilletje, want ik had gelezen dat je er rustiger van kunt worden. Ik voelde me ontzettend gejaagd en had veel hartkloppingen. Ik nam het tabletje, ging slapen en sliep die nacht zo lekker.

Achteraf begon het eerder dan ik dacht. Toen ik 43 was, ging ik naar een overgangsconsulent omdat mijn menstruatie begon te rommelen. We dachten toen allebei dat het PMS was. Later ben ik nog een paar keer bij haar geweest, en ze heeft me enorm geholpen. Laatst vroeg ik haar wanneer ik volgens haar eigenlijk begonnen ben. Ze zei: "Als ik nu terugkijk, waren dat bij ons eerste gesprek al de eerste tekenen van je perimenopauze."

Het maakt je gewoon mens

Lange tijd bracht ik het bij klanten en collega's een beetje als grapje: tja, dat heb je op een bepaalde leeftijd. Eigenlijk maak je jezelf daarmee kleiner. Op Wereldmenopauzedag heb ik op LinkedIn een post gedeeld, een shout-out naar alle vrouwen die nu in de overgang zitten. Dat het niet makkelijk is, dat we er samen staan, dat je niet de enige bent. Dat vond ik best spannend. Ik kreeg buitenproportioneel veel reacties. Klanten en collega's spraken me erop aan, en een zakelijke relatie begon er tijdens een telefoontje zelf over. Zelfs mannen vonden het dapper. Dus ja, deel het gewoon. Het maakt je gewoon mens.

Het idee voor Welkom bij de Overgang had ik al ruim een jaar eerder. Er wordt veel geschreven over de overgang, en dat vind ik fantastisch. Maar ik miste één plek waar alles samenkomt, zonder dat iemand supplementen verkoopt of merken aanprijst. En ik miste een plek waar vrouwen hun ervaringen delen. Juist die herkenning hielp mij: ik ben niet de enige. Toen kreeg ik koudwatervrees en heb ik alles op zolder gelegd. Na al die reacties op Wereldmenopauzedag dacht ik: dit moet toch gebeuren. Ik heb alles van zolder gehaald en opgetuigd.

Fantastisch om vrouw te zijn

Wat ik kwijtraakte? Misschien mijn masker. Maar daar heb ik meteen iets voor teruggekregen. Ik ben kwetsbaarder geworden, en daardoor rijker en wijzer. Zelfverzekerder ook, al ben ik er nog niet helemaal. Vrouwen die verder zijn, zeggen dat er een moment komt waarop het je echt niet meer kan schelen wat anderen van je vinden. Daar ben ik nog niet, en dat zeg ik eerlijk. Wat ik wel vaak heb gezegd: ik wist niet dat het zo zwaar kon zijn om vrouw te zijn. Ik heb in mijn leven veel overwonnen, nare en moeilijke dingen. Maar dit vond ik echt ingewikkeld, en uit mezelf wist ik niet hoe ik het moest aanpakken.

Tegen mezelf van een paar jaar geleden zou ik zeggen: zoek meteen alle informatie op, en weet dat je naar de huisarts kunt. Dan had ik dat gevoel veel minder gehad. Want ik ben ervan overtuigd: het is fantastisch om vrouw te zijn. De overgang is voor mij de periode waarin je wordt wie je echt bent. Je groeit naar de vrouw die je altijd bedoeld was te worden. Alleen had ik nooit gedacht dat de tocht ernaartoe zo ingewikkeld kon zijn.

Tegen vrouwen van 45 zou ik zeggen: verdiep je zo snel mogelijk in de overgang. Er zijn heel veel klachten die erbij kunnen horen. Schuif het niet onder het kleed, en denk niet: daar ben ik nog te jong voor. Leeftijd zegt niet alles. Ga naar een overgangsconsulent of je huisarts en kijk wat er voor jou mogelijk is. Er is niet één oplossing voor iedereen. Wat bij mij werkte, werkt niet bij iedereen. En het recept dat je krijgt, ligt niet vast: je kunt nog aan de knoppen draaien. Ik hoop dat vrouwen hier vooral herkenning vinden. Dat ze weten dat ze niet de enige zijn, en dat er echt iets aan te doen is.

Goed om te weten

De overgang begint vaak al jaren voor je laatste menstruatie. Die eerste fase heet de perimenopauze. Klachten als slecht slapen, een kort lontje, vergeetachtigheid en een rommelende menstruatie worden dan vaak nog niet herkend, ook niet als je pas begin veertig bent. Hormoontherapie is niet voor iedereen geschikt of nodig. Bespreek met je huisarts of een overgangsconsulent wat bij jou past.

Lees ook de verhalen van andere vrouwen. Of deel je eigen verhaal: juist die herkenning helpt.

Dit is een persoonlijk verhaal, geen medisch advies.